ییلد فارمینگ Yield Farming در سیستم مالی غیر متمرکز (دیفای)

فارمینگ بهره، که گاها از آن تحت عنوان استخراج نقدینگی (Liquidity Mining) نیز یاد می‌شود، راهی جهت کسب سود (پاداش) از طریق دارایی‌های رمزارزی، و به بیان ساده، به معنای قفل‌کردن رمزارزها و دریافت پاداش است.
همچنین به تعبیری دیگر، فارمینگ بهره را می‌توان هم‌ردیف با استکینگ (staking) دانست، که البته از لحاظ ساختاری در پس‌زمینه نسبت به آن، پیچیدگی‌های زیادی دارد. فارم‌های بهره یا استخرهای نقدینگی در بسیاری از موارد، با کاربرانی به نام تامین‌کنندگان نقدینگی (LP) کار می‌کنند که بودجه‌ای را به آن‌ها اختصاص می‌دهند.
فارمینگ بهره، معمولا با استفاده از توکن‌های ERC-20 در بستر اتریوم صورت می‌گیرد و پاداش‌های واریزی نیز عموما نوعی توکن ERC-20 هستند. البته این موضوع ،ممکن است در آینده تغییر کند، چون در حال حاضر، اکثر این نوع فعالیت‌ها در اکوسیستم اتریوم رخ می‌دهد.
با این حال‌، ممکن است پل‌های بین‌ شبکه‌ای و سایر پیشرفت‌های مشابه در این حوزه به اپلیکیشن‌های DeFi اجازه دهند تا در آینده بلاکچین‌های دیگر باشند. به عبارتی آن‌ها می‌توانند در بلاکچین‌های دیگری که قابلیت پشتیبانی از قرارداد هوشمند را دارا هستند، اجرا شوند.
سرمایه‌گذاران فارمینگ بهره معمولا جهت یافتن فارم‌هایی با بازدهی بالا، سرمایه خود را بین پروتکل‌های مختلف جابه‌جا می‌کنند و بنابراین، پلتفرم‌های DeFi نیز می‌توانند انگیزه‌های اقتصادی دیگری را جهت سرازیر کردن سرمایه بیشتر به سوی پلتفرم خود فراهم کنند. در اینجا درست همانند صرافی‌های متمرکز، می‌توان اظهار داشت که «نقدینگی، به جذب نقدینگی بیشتر تمایل دارد».