انواع دلار چند نرخی در ایران

اقتصاد ایران یکی از پیچیده‌ترین نظام‌های ارزی را دارد که در آن یک دلار بسته به اینکه کیستید (واردکننده، مسافر، یا شهروند عادی) و چه کالایی را معامله می‌کنید، قیمت‌های کاملاً متفاوتی دارد.

انواع نرخ ارز در این اقتصاد مریض:👇

1️⃣ دلار ترجیحی (28500 تومانی):
این نرخ جایگزین همان «دلار 4200 تومانی» معروف شده است. دولت برای اینکه سفره مردم کوچک نشود، برای کالاهای حیاتی سوبسید ارزی سنگین می‌دهد.

2️⃣ دلار حواله / سامانه نیما(حوالی 71000 تومان):
این بازار ثانویه جایی است که صادرکنندگان (پتروشیمی، فولاد و...) ارز خود را می‌فروشند و واردکنندگان مجاز آن را می‌خرند.نرخ آن دستوری و پایین‌تر از بازار آزاد است (شکاف قیمتی با بازار آزاد باعث ایجاد رانت و جذابیت برای واردات می‌شود).

3️⃣ نرخ تالار دوم (حوالی 90000 تومان):
بخشی از ارز حاصل از صادرات صنایع فولادی و پتروشیمی با این نرخ محاسبه میشود.

4️⃣ نرخ ارز مسافرتی(حوالی 101 هزار تومان):
ارز مسافرتی یکی از سیاست‌های حمایتی بانک مرکزی ایران است که سالی یک‌بار به هر شخص تعلق می‌گیرد.

5️⃣ نرخ رسمی (Official Rate)(64900 تومان):
همان نرخ مرجع بانک مرکزی است که مستقیماً روی سایت بانک مرکزی نمایش داده می‌شود.
این نرخ، نرخ معاملاتی نیست که مردم یا حتی واردکنندگان عادی بتوانند با آن دلار بخرند. این عدد صرفاً یک نرخ مرجع است که بانک مرکزی برای محاسبه ارزش دارایی‌ها و بدهی‌های خارجی دولت و مبنای محاسبات آماری در گزارش‌های اقتصادی است.

6️⃣ دلار آزاد (بازار غیررسمی)(128800 تومان):
این نرخ همان عددیه که فرزین قبولش نداره و به رسمیت نمیشناسد.
به غیر از فرزین، معمولا رانت‌خواران و الیگارش‌های فاسد هم اهمیتی به این نرخ نمیدهند، نوسان این عدد که واقعی ترین عدد به لحاظ تاثیر در رفاه یک ملت است داره عین موریانه ذهن و روان 86 میلیون ایرانی رو میخورد.