تفاوت شاخص CPI و PCE در چیست؟

شاخص تورمی CPI (قیمت مصرف کننده) شناخته شده ترین شاخص اقتصادی است و معمولاً توجه بیشتری از سوی رسانه ها به خود جلب می کند. اما فدرال رزرو ترجیح می دهد از شاخص قیمت PCE برای سنجش تورم و تحلیل ثبات کلی اقتصاد ایالات متحده استفاده کند.

شاخص های دیگری نیز وجود دارد که برای اندازه گیری تورم استفاده می شود، از جمله شاخص قیمت تولید کننده PPI و شاخص قیمت تولید ناخالص داخلی GDP. پس چرا فدرال رزرو شاخص قیمت PCE را ترجیح می دهد؟



به این دلیل که این معیار از طیف وسیعی از مخارج تشکیل شده است. شاخص قیمت PCE همچنین با داده‌های به‌دست‌آمده از طریق نظرسنجی‌های تجاری، که نسبت به نظرسنجی‌های مصرف‌کننده استفاده شده توسط CPI قابل اعتمادتر هستند، وزن‌گذاری می‌شود.

از سوی دیگر، CPI شفافیت دقیق‌تری را در گزارش‌های ماهانه خود ارائه می‌کند. به این ترتیب، اقتصاددانان می توانند به وضوح مقولاتی مانند غلات، میوه ها، پوشاک و وسایل نقلیه را مشاهده کنند.

تفاوت دیگر بین شاخص قیمت PCE و CPI این است که شاخص قیمت PCE از فرمولی استفاده می کند که تغییرات در رفتار مصرف کننده و تغییراتی را که در کوتاه مدت رخ می دهد امکان پذیر می کند. این تنظیمات در فرمول CPI انجام نشده است. این عوامل منجر به معیار جامع تری برای اندازه گیری تورم می شود.



فدرال رزرو به تفاوت‌های جزئی که در شاخص قیمت PCE اندازه گیری میشود نیاز دارد. زیرا حتی کوچکترین افزایش قیمت را در کوچکترین محصولات و خدمات می‌تواند اقتصاد رو به رشد و سالم یا بلعکس را نشان دهد.