💬 رشد GDP اسمی از رشد نقدینگی سبقت گرفته، اما نه بهدلیل رونق تولید، بلکه بهدلیل تورم ساختاری.
🎯 این نمودار با عنوان نسبت نقدینگی به تولید ناخالص داخلی، روندی بسیار مهم در اقتصاد ایران را طی سالهای 1395تا 1403 نشان میدهد. در این بازه، هم نقدینگی و هم تولید ناخالص داخلی رشد قابل توجهی داشتهاند، اما نکته کلیدی، کاهش مداوم نسبت نقدینگی به تولید ناخالص داخلی است.
⛑در نگاه اول، کاهش نسبت نقدینگی به تولید ناخالص داخلی ممکن است نشانهای از بهبود وضعیت پولی و کنترل نقدینگی تلقی شود. اما وقتی این عدد را در بستر 9 سال اخیر قرار دهیم، تصویر کاملاً متفاوت میشود👇
📍رشد ظاهری تولید، نه واقعی
در واقع طی 9 سال اخیر رشد اقتصادی واقعی ایران نزدیک به صفر بوده است؛ در برخی سالها حتی منفی.
بنابراین افزایش تولید ناخالص داخلی در نمودار بالا، صرفاً ناشی از افزایش سطح قیمتها (تورم) است، نه رشد واقعی تولید کالا و خدمات.
📍چرا نسبت نقدینگی کاهش یافته؟
اگر رشد اسمی GDP (بهخاطر تورم بالا) از رشد نقدینگی سریعتر باشد، نسبت نقدینگی به GDP بهصورت حسابداری کاهش مییابد.
این پدیده در واقع نشانهای از افزایش شدید تورم اسمی است، نه کنترل نقدینگی یا ثبات پولی.
✍🏻 اقتصاد ایران عملاً در چرخه تورم مزمن بدون رشد گرفتار است؛ وضعیتی که در اقتصادهای با ساختار رانتی و محدودیت عرضه (بهویژه در انرژی و صنعت) بهوجود میآید.
در چنین شرایطی، هرچند نسبت نقدینگی به GDP پایینتر میآید، اما این کاهش نشانه فروپاشی ارزش پول ملی است، نه موفقیت سیاستهای اقتصادی.
🎯 این نمودار با عنوان نسبت نقدینگی به تولید ناخالص داخلی، روندی بسیار مهم در اقتصاد ایران را طی سالهای 1395تا 1403 نشان میدهد. در این بازه، هم نقدینگی و هم تولید ناخالص داخلی رشد قابل توجهی داشتهاند، اما نکته کلیدی، کاهش مداوم نسبت نقدینگی به تولید ناخالص داخلی است.
⛑در نگاه اول، کاهش نسبت نقدینگی به تولید ناخالص داخلی ممکن است نشانهای از بهبود وضعیت پولی و کنترل نقدینگی تلقی شود. اما وقتی این عدد را در بستر 9 سال اخیر قرار دهیم، تصویر کاملاً متفاوت میشود👇
📍رشد ظاهری تولید، نه واقعی
در واقع طی 9 سال اخیر رشد اقتصادی واقعی ایران نزدیک به صفر بوده است؛ در برخی سالها حتی منفی.
بنابراین افزایش تولید ناخالص داخلی در نمودار بالا، صرفاً ناشی از افزایش سطح قیمتها (تورم) است، نه رشد واقعی تولید کالا و خدمات.
📍چرا نسبت نقدینگی کاهش یافته؟
اگر رشد اسمی GDP (بهخاطر تورم بالا) از رشد نقدینگی سریعتر باشد، نسبت نقدینگی به GDP بهصورت حسابداری کاهش مییابد.
این پدیده در واقع نشانهای از افزایش شدید تورم اسمی است، نه کنترل نقدینگی یا ثبات پولی.
✍🏻 اقتصاد ایران عملاً در چرخه تورم مزمن بدون رشد گرفتار است؛ وضعیتی که در اقتصادهای با ساختار رانتی و محدودیت عرضه (بهویژه در انرژی و صنعت) بهوجود میآید.
در چنین شرایطی، هرچند نسبت نقدینگی به GDP پایینتر میآید، اما این کاهش نشانه فروپاشی ارزش پول ملی است، نه موفقیت سیاستهای اقتصادی.
